Zachmurzenie 1°C

Granice własności lasów

Granice własności lasów

Gmina Witnica położona jest w bardzo urozmaiconym terenie. Występują tu trzy rodzaje krajobrazów, tworząc swoiste pasy usytuowane równoleżnikowo. Pierwszy tworzy równina Kotliny Gorzowskiej, której granicę południową wyznacza wstęga Warty z polami wsi położonych za Wartą. Niewykorzystane rolniczo łąki i pastwiska tej części gminy o powierzchni 3354 ha, znalazły się w granicach Parku Narodowego „Ujście Warty”, z czego część zarasta drzewami i krzewami. Pas drugi tworzy południowa skarpa Pradoliny Toruńsko - Eberswaldzkiej, u podnóża której przebiega szosa i linia kolejowa. W skład trzeciego pasa wchodzą lasy i bory dawnej Puszczy Mosińskiej, część dużego kompleksu leśnego, porastającego pagórkowatą wysoczyznę Pojezierza Myśliborskiego, wzbogaconą wąwozami, jeziorami i stawami. Lasy obejmują około 40 % powierzchni gminy. Z powodu ciągłego procesu zamiany dotąd uprawianych piaszczystych gleb na uprawy leśne, wielkość ta ulega powiększeniu Lasy, stanowiące dziś własność państwową, przed rokiem 1945 tylko w części
należały do dóbr królewskich, a następnie państwowych. Pozostałe były własnością prywatną. Przy drogach leśnych spotkać można oznakowania granic własności. Liczne kopczyki, niekiedy zwieńczone kamieniami z dawnymi numerami oddziałów leśnych, zachowały się przy leśnej drodze z Ustronia Leśnego w kierunku jezior: Jelenie Oko i Wielkie i dalej do szosy Mosina - Dębno. Przy tej drodze w pobliżu Jeziora Wielkiego zachował się kamień zwany Dreiherren Stein, czyli Kamień Trzech Panów. Tu na przełomie wieków XIX i XX zbiegały się granice lasów królewskich oraz należących do prywatnych właścicieli majątków w Dąbroszynie i Kamieniu Wielkim. Dziś wykorzystany jest przez leśników jako słup graniczny obrębu i oddziałów.
Podobna leśna droga z licznymi granicznymi kopcami znajduje się w rejonie jeziora Długiego. Kopce oddzielały obszary królewskie od prywatnych. Eksponowany kamień z napisem: „Charlottenhofer Forst” (Lasy majątku Charlottenhof), stał przy tej drodze jako pierwszy. Z jego pobliża pochodzi kamień z numerem 4.2. Osobliwością jest, że nie-
które z tych kopców zamiast kamienia wieńczy niewielka niebieska bryłka miedzianej szlaki z witnickiej huty, pozostałość po odlewni armat.
 

Tekst: Zbigniew Czarnuch, [za:] Witnica na trakcie dziejów. Wydanie jubileuszowe. Miejski Dom Kultury, Witnica 2012 r.