Zachmurzenie 11°C

Kaflarnia

Kaflarnia

Założycielem kaflarni był garncarz Hermann Strunk (1860–1930), który od roku 1880 zaczął systematycznie rozbudowywać swój dobrze prosperujący zakład. Jego syn, Alfred, po przejęciu firmy dokupił cegielnię, a kaflarnia stała się poważnym producentem kafli, wydającym katalogi produkowanych pieców, dostarczanych także do innych prowincji Prus. Hermann Strunk mieszkał w willi obok Żółtego Pałacyku, a syn w budynku przy fabryce do czasu, kiedy w końcu lat 30. kupił pałac w Kamieniu Wielkim. Kolejny syn Hermanna, także Hermann, był pilotem. Zginął podczas pierwszej wojny światowej. Po roku 1933 jego imieniem - Hermann Strunkstrasse - nazwano dotychczasową Wilhelmstrasse (dziś ul. Sikorskiego). Z rąk władz radzieckich fabrykę nieformalnie przejął w czerwcu, a protokolarnie w sierpniu 1945 roku Stanisław Mucha, przedstawiciel Grupy Operacyjnej Ministerstwa Przemysłu. We wrześniu tego roku w kaflarni uruchomiono małą elektrownię oświetlającą miasto. Stanisław Mucha, wplątany w aferę szabrowniczą, po dwóch latach przekazał swe stanowisko Antoniemu Krzykale. Potem przez wiele lat zakładem kierował Jan Zabłocki. Po nim, do chwili zamknięcia w roku 1990, kaflarnię prowadził jego syn, Andrzej Zabłocki. Nieczynny obiekt zakupiło miasto i podzieliło na trzy części: budynek administracyjny zamieniono na mieszkalny, hala na zapleczu fabryki została sprzedana firmie papierniczej Lamix, która przeszła drogę od małego zakładu (dalej obecnego na terenie Kaflarni) do dużej fabryki w Strefie Przemysłowej, a główne budynki produkcyjne, z przeznaczeniem na rozbiórkę i przebudowę na budynki mieszkalne, zakupiła firma „Erbud” Grażyny i Andrzeja Erhardtów.
 

Tekst: Zbigniew Czarnuch, [za:] Witnica na trakcie dziejów. Wydanie jubileuszowe. Miejski Dom Kultury, Witnica 2012 r.